Sayın Yetkili, oğlu için gelecek kaygısı duyan ve SIFIR ATIK seferberliğini önemseyen bir birey olarak size ulaşıyorum. Bisiklete olan güvenim ve onun iklim değişikliğine karşı dayanıklı gelecekler inşa etmek için en uygun teknoloji olduğuna dair inancım çok yüksektir. Modern ve medeni hayatımızda kurguladığımız stressiz yaşam arzusu, bizlere refleksiz ve stresli bir gelecek sunmaktadır.
Bu yazıyı Copbikeride bisiklet topluluğunun COP31 kapsamında yürüttüğü gönüllü çalışmalarına destek olmak için yazdım. Oluşum, COP29’dan bu yana COP zirvelerinin yapıldığı ülkeler arasında kolektif bir bayrak taşıma sürüşü ile iklim değişikliğine karşı bisikletin varlığını göstermektedir; bu yüzden bu birliktelikle gurur duyuyorum.
Bir ulaşım aracı olarak bisiklet, atası olmasına rağmen, otomobilin sunduğu konforun karşısında geri planda kalmaktadır. Oysa konfor ile haz aynı şey değildir. Bu kavramların birbirine karışması, uzun vadede hem bireysel hem de toplumsal açıdan sürdürülebilir olmayan sonuçlara yol açmaktadır. Köklü olanın kültürel düzlemde daha derinlere ulaşabildiği inancıyla, bisikletin gündelik yaşamın bir parçası hâline gelmesi, birçok paradoksal sorunun hızlı bir biçimde çözülmesine katkı sağlayacaktır.
Araba sürmek seni hapsettiği trafik nedeniyle dengesiz ve gergin hâle getirirken, bisiklet sürmek her durumda dengeyi güçlendirir. Sabah yapılan kısa bir sürüşün etkisi çoğu zaman kahveden daha kalıcıdır. Konuyu gündelik değil, uzun vadede değerlendirmek için postür konusuna bakabiliriz. Modern otomobiller, bedenimizi saran ısıtmalı-soğutmalı koltuklar, gelişmiş sürüş destek sistemleri ve giderek otomatikleşen kontrol mekanizmalarıyla adeta kusursuz bir rahatlık vaat eder. Oysa ki, insan bedeni hareket ederek var olur; bu nedenle uzun süreli rahatlık kişiyi fizyoterapist koltuğuna oturtur. Hareketlerimizle şekillendirdiğimiz dünyada hareketsiz kalmak büyük bir sorundur. Doğru kullanıldığında, bisiklet, bedenin hareket ihtiyacını destekler ve seni fizyoterapiste götürmez. Hayatla olan etkileşimi filtresiz bir biçimde vererek, yağmurlu bir tur dönüşü sürene öyle güzel bir haz yaşatır ki, hafızalara işlenir. Araba ise kaportasının içinde müzik ararken veya klimayı ayarlarken sana küçük keyifli stresler yaşatır. Hatta arada kişiyi delirtebilir, ama bu durum pek fark edilmez.
Birçok dilin konuşulduğu sokaklarda yaşayan biri olarak, şehirleşme kavramında kritik bir eşiğin üzerinde olduğumuzu düşünüyorum. Konuyu kötü veya iyi çatısı altında değil, her yıl artan dünya sıcaklığı üzerinden değerlendiriyorum. İnsan vücudunun çalışabildiği bir sıcaklık var sonuçta. Artan sıcaklıkların şehirlerde nasıl hissedildiğini anlamak için güneş altında bekleyen asfaltın yaydığı ısıyı deneyimlemek yeterlidir. Araba ile giderken pek anlaşılmayan bu ısının kokusu, trafikte saatlerce hareketsiz durunca ortaya çıkar. Neyse ki klima var. Paramız kadar. Sıkışık trafikte bir bisikletli, asfaltın sıcağından öte geçtiği otobüsün tam baş hizasında saldığı sıcak egzoz dumanından rahatsız olur ama geçer gider. Tam da bu nedenle bisiklet, yalnızca bireysel bir tercih değil, kentlerin geleceğine ilişkin bir öneridir. Yerel yönetimlerin ve kamu politikalarının bisikleti destekleyen uygulamalara öncelik vermesi gerekmektedir. Daha az enerji tüketen, daha az alan işgal eden ve insanı yaşadığı çevreyle yeniden temas ettiren bu ulaşım biçimi iklim politikalarında daha görünür olmalıdır.
Bisiklet yalnızca bir ulaşım tercihi değil, daha dirençli ve yaşanabilir şehirlerin anahtarlarından biridir. Sürerken dozunda verdiği direnç, gelişmiş reflekslerle stressiz bir hayat inşamızdaki büyük yolculuğun küçük bir başlangıcıdır. Oğlumun yaşayacağı gelecekte daha fazla bisikletin, daha temiz havanın ve daha güçlü toplulukların olması dileğiyle.
Şimdilik sağlıcakla kalın.

Leave a Reply