“Söz gümüşse sükut altındır” deyiminin peşine “Yalnız sözü altın olanın susması da suçtur” cümlesini üstüne basa basa bize ekleten ortaokul zamanı dershane Türkçe öğretmenimin anlatmak istediğini şimdi anlıyorum.
Bir eylem biçimiyle eğitildik. Bebeklikten ebeveynliğe farklı formlarda ve dozlarda aldık. Korumacılık amacıyla, “aman dikkat, düşersin”, “bırak, elini kesersin” gibi komutlarla öz güvenimiz eşelenerek sessizliğin temelleri atıldı. Eğitim çağında da “olaylara karışma”, “bir gerginlik olmasın”, “senden olmasın”, “karşıdaki üzülecek” temennileriyle katlar ağır ağır çıkıldı. Yaş ve yaşam ilerledikçe de alttan alma, tolere etme, ilkel koruma kaplamalarıyla sessizlik malikanesi benliğimizde yerini aldı.
Varlığını ilmek ilmek işleyerek kendini doğru olan gibi gösteren sessizlik koca dünyada tek başımıza yaşamadığımız sürece hiç de yerinde bir tutum değil aslında. Sessizlik bir iletişim modeli olmadığı gibi özünde iki kanserojen anlam barındırır. 👇
- Doğru olmadığını bildiğin bir durumu istemeye istemeye onaylamak. Hakkın yendiğini veya adaletsiz bir durum olduğuna inanırsın. İçinden ağır sözler söylerken dışından ‘neyse’ der, sessiz kalırsın. Kendine unutturacak bahaneler ararsın.
- Doğruluk payı verdiğin bir durumu kendinle çelişmemek için onaylamamak. İnandığın veya savunduğun taraf/kişi görünür bir adaletsizlik yapmıştır. Açıklama bile yapmadan başını eğer, sessiz kalırsın. Konunun geçmesini bekler veya bahane üretirsin.
Çalar saatin “çok güzel uyuyordun rahatsız etmek istemedim” diyerek alarmını çalmadığını veya buzdolabının “kapının kapanmadığını fark etmiş olması gerek, kesin bir bildiği vardır” düşüncesiyle ikaz vermediğini düşünsenize. Bu iyi niyetler uzun vadede geç kalmak ve bozulmuş yiyeceklerle sonuçlanmayacak mıdır?
Oysaki hayatın hiçbir yanı sessiz değildir ve adilce akıp giden zamanda gerçekleşen bütün beşeri etkileşimlerde (çift, grup, topluluk, toplum) iletişim ilerlemenin temelini oluşturur. Sessizlik, bu yola iyi niyet veya mütevazilik kılıfıyla, bilinçsizce serilen setler gibi işlev görür. Sessizlikle başlayan küçük bir çatlak zaman içindeki diğer sessizliklerden güç alarak büyür. Büyür ve kontrol edilmesi daha zor yarıklar halini alarak “belki yine sessizce ama içinden” çok yüksek bir ses çıkartarak kopar.
Yani ses hep oradadır. +1 olmanın sonucudur ve artarak devam eder. Ses, fikir olur, paylaşılır, anlaşıldığında da birlikte yürümeye başlanır. Sessizlik ise takip etmek gibidir, yolda karşılıklı anlaşılmayan konularla yük olur. Sessiz kalmak yerine, konuşmak hem gereksiz yüklerin atılması için iyi bir alışkanlık, hem de zamanı yapıcı geçirebilecek bir unsur olarak değerlendirilebilir.
Hadi Kalın Sağlıcakla

Leave a Reply